Spośród wszystkich rosyjskich władców to właśnie Piotrowi, synowi cara Aleksego Michajłowicza Romanowa i Natalii Kiryłowny, przypadło zaszczytne miano największego reformatora w historii tego kraju i jednego z największych w ogóle. I choć wprowadzane przez niego zmiany rzadko kiedy były gruntownie przemyślane, a w szczególności, jeśli chodzi o zakres nadawanych kompetencji nowo tworzonym instytucjom i wynikały raczej z potrzeby chwili, to odniosły sukces, gdyż dotyczyły wszelkich niemal dziedzin życia: od administracji państwowej począwszy, przez wojsko, finanse, gospodarkę, oświatę i kulturę, aż po życie religijne i cerkiew.